مَا كَانَ لِلْمُشْرِكِينَ أَن يَعْمُرُوا۟ مَسَـٰجِدَ ٱللَّهِ شَـٰهِدِينَ عَلَىٰٓ أَنفُسِهِم بِٱلْكُفْرِ ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ حَبِطَتْ أَعْمَـٰلُهُمْ وَفِى ٱلنَّارِ هُمْ خَـٰلِدُونَ ١٧
Ма кана лил мушрикӣна ай яъмуру масаҷидаллоҳи шаҳидӣна ъала анфусиҳим би-л куфр. Улаика ҳабитат аъмалуҳум ва фи-н-нари ҳум холидун.
Барои мушрикон сазовор нест, ки масҷидҳои Аллоҳро обод кунанд, дар ҳоле ки бар нафсҳои худ куфрро гувоҳӣ медиҳанд. Онҳо гурӯҳе ҳастанд, ки амалҳои онҳо табоҳ шудааст. Ва онҳо дар оташ ҷовидонанд.
9:17