وَمِنْهُمُ ٱلَّذِينَ يُؤْذُونَ ٱلنَّبِىَّ وَيَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌۭ ۚ قُلْ أُذُنُ خَيْرٍۢ لَّكُمْ يُؤْمِنُ بِٱللَّهِ وَيُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ وَرَحْمَةٌۭ لِّلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مِنكُمْ ۚ وَٱلَّذِينَ يُؤْذُونَ رَسُولَ ٱللَّهِ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌۭ ٦١
Ва минҳуму-л-лазӣна юъзуна-н-набийя ва яқулуна ҳува узун. Қул узуну хайри-л лакум юъмину биллаҳи ва юъмину лил муъминӣна ва раҳмату-л лил лазӣна аману минкум. Ва-л-лазӣна юъзуна расулаллоҳи лаҳум ъазабун алӣм.
Баъзе аз мунофиқон касонеанд, ки Набиро озор медиҳанд ва мегӯянд: «Ӯ зудбовар аст». Бигӯ: «Зудбоварии ӯ накӯӣ барои шумост. Гуфтаи Аллоҳро яқин дорад ва (машварати) муъминонро тасдиқ мекунад ва барои ононе ки аз шумо имон овардаанд, (буданаш) раҳмат аст». Ва ононе ки Расули Аллоҳро ранҷ мерасонанд, барои онҳо азоби дарднок ҳаст.
9:61