يَحْذَرُ ٱلْمُنَـٰفِقُونَ أَن تُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ سُورَةٌۭ تُنَبِّئُهُم بِمَا فِى قُلُوبِهِمْ ۚ قُلِ ٱسْتَهْزِءُوٓا۟ إِنَّ ٱللَّهَ مُخْرِجٌۭ مَّا تَحْذَرُونَ ٦٤
Яҳзару-л мунафиқуна ан туназзала ъалайҳим суратун тунаббиуҳум би ма фӣ қулубиҳим. Қулистаҳзиу инналлоҳа мухриҷу-м ма таҳзарун.
Мунофиқон, аз ин, ки бар муъминон сурае нозил карда шавад, ки онҳоро ба он чӣ дар дилҳои онҳост, хабар диҳад, метарсанд. Бигӯ: «Масхара кунед! Батаҳқиқ, Аллоҳ падидорандаи он чизе аст, ки аз он метарсед».
9:64