فَرِحَ ٱلْمُخَلَّفُونَ بِمَقْعَدِهِمْ خِلَـٰفَ رَسُولِ ٱللَّهِ وَكَرِهُوٓا۟ أَن يُجَـٰهِدُوا۟ بِأَمْوَٰلِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ وَقَالُوا۟ لَا تَنفِرُوا۟ فِى ٱلْحَرِّ ۗ قُلْ نَارُ جَهَنَّمَ أَشَدُّ حَرًّۭا ۚ لَّوْ كَانُوا۟ يَفْقَهُونَ ٨١
Фариҳа-л-мухаллафуна би мақъадиҳим хилафа расулиллаҳи ва кариҳу ай юҷаҳиду би амвалиҳим ва анфусиҳим фӣ сабӣлиллаҳи ва қолу ла танфиру фи-л-ҳарр. Қул нару Ҷаҳаннама ашадду ҳарро. Лав кану яфқаҳун.
Бозмондагон бар хилофи Пайғамбари Худо бо нишастани хеш шодмон шуданд ва нописанд доштанд, ки дар роҳи Худо бо молҳои худ ва бо ҷонҳои худ набард кунанд ва (ба якдигар) гуфтанд: «Берун маравед дар ин гармо». Бигӯ: «Агар бошанд, ки бифаҳманд, оташи Ҷаҳаннам дар гармӣ сахттар аст».
9:81