أَفَمَن كَانَ عَلَىٰ بَيِّنَةٍۢ مِّن رَّبِّهِۦ وَيَتْلُوهُ شَاهِدٌۭ مِّنْهُ وَمِن قَبْلِهِۦ كِتَـٰبُ مُوسَىٰٓ إِمَامًۭا وَرَحْمَةً ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِۦ ۚ وَمَن يَكْفُرْ بِهِۦ مِنَ ٱلْأَحْزَابِ فَٱلنَّارُ مَوْعِدُهُۥ ۚ فَلَا تَكُ فِى مِرْيَةٍۢ مِّنْهُ ۚ إِنَّهُ ٱلْحَقُّ مِن رَّبِّكَ وَلَـٰكِنَّ أَكْثَرَ ٱلنَّاسِ لَا يُؤْمِنُونَ ١٧
А-фа ман кана ъала баййинати-м ми-р-Раббиҳӣ ва ятлуҳу шаҳиду-м минҳу ва мин қаблиҳӣ китабу Муса имама-в ва раҳмаҳ. Улаика юъминуна биҳ. Ва ма-я якфур биҳӣ мина-л-аҳзаби фа-н-нару мавъидуҳ. Фа ла таку фӣ миряти-м минҳ. Иннаҳу-л ҳаққу ми-р-Раббика ва лакинна аксара-н-наси ла юъминун.
Оё касе, ки аз ҷониби Парвардигори хеш бо ҳуҷҷати ошкор бошад ва аз паси он гувоҳе аз ҷониби Парвардигори ӯ гувоҳи вай бошад ва пеш аз он Китоби Мӯсо пешво ва мояи бахшоиши он гурӯҳ, ки имон меоранд ба Қуръон гувоҳи вай бошад, мисли дигарон (дунёталабон) аст? Ва ҳар ки аз гурӯҳҳо ба он кофир шуд, пас, оташ ҷои вай аст. Пас, аз нузули Қуръон дар шубҳа мабош. Ҳаройина, вай дуруст аст, ки аз ҷониби Парвардигори ту омада аст, валекин бештари мардум имон намеоранд.
11:17