حَتَّىٰٓ إِذَا ٱسْتَيْـَٔسَ ٱلرُّسُلُ وَظَنُّوٓا۟ أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا۟ جَآءَهُمْ نَصْرُنَا فَنُجِّىَ مَن نَّشَآءُ ۖ وَلَا يُرَدُّ بَأْسُنَا عَنِ ٱلْقَوْمِ ٱلْمُجْرِمِينَ ١١٠
Ҳатта изастай-аса-р-русулу ва занну аннаҳум қад кузибу ҷааҳум насруна фануҷҷия ман-н-нашаъ. Ва ла юрадду баъсуна ъани-л-қавми-л муҷримӣн.
(Муҳлат додем) то он гоҳ ки фиристодагон аз имони қавмашон навмед шуданд ва қавми онҳо гумон карданд, ки онҳо ба дурӯғ ваъда шудаанд. Нусрати Мо ба онҳо омад, пас, аз онҳо ҳар киро ки хостем, наҷот дода шуд. Ва азоби Мо аз гурӯҳи ситамгарон рад карда намешавад.
12:110