لَقَدْ كَانَ فِى قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌۭ لِّأُو۟لِى ٱلْأَلْبَـٰبِ ۗ مَا كَانَ حَدِيثًۭا يُفْتَرَىٰ وَلَـٰكِن تَصْدِيقَ ٱلَّذِى بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيلَ كُلِّ شَىْءٍۢ وَهُدًۭى وَرَحْمَةًۭ لِّقَوْمٍۢ يُؤْمِنُونَ ١١١
Лақад кана фӣ қасасиҳим ъибрату-л ли ули-л-албаб. Ма кана ҳадӣса-я-юфтаро ва лакин тасдӣқа-л-лазӣ байна ядайҳи ва тафсӣла кулли шай-и-в ва ҳуда-в ва раҳмата-л ли қавми-я юъминун.
Батаҳқиқ, дар қиссаи пайғомбарон (ё Юсуфу бародаронаш) соҳибони хирадро панде ҳаст. (Қуръон) сухане нест, ки бар дурӯғ бофта шуда бошад, валекин боваридорандаи он чизест, ки пеш аз он аст ва баёнкунандаи ҳар чиз ва (дар дунё) ҳидоят ва (дар охират) раҳмат аст барои гурӯҳи имонорандагонро.
12:111