فَلَمَّا ذَهَبُوا۟ بِهِۦ وَأَجْمَعُوٓا۟ أَن يَجْعَلُوهُ فِى غَيَـٰبَتِ ٱلْجُبِّ ۚ وَأَوْحَيْنَآ إِلَيْهِ لَتُنَبِّئَنَّهُم بِأَمْرِهِمْ هَـٰذَا وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ ١٥
Фа ламма заҳабу биҳӣ ва аҷмаъу ая яҷъалуҳу фӣ ғайабати-л-ҷубб. Ва авҳайна илайҳи ла тунаббианнаҳум би амриҳим ҳаза ва ҳум ла яшъурун.
Пас, чун Юсуфро бурданд ва иттифоқ карданд, ки ӯро ба қаъри чоҳ биафкананд. Ва ваҳй фиристодем ба сӯйи Юсуф, ки ту, «албатта, онҳоро ба ин корашон (вақте мешавад, ки) огоҳ гардонӣ ва онҳо (он вақт) туро нашиносанд».
12:15