فَلَمَّا سَمِعَتْ بِمَكْرِهِنَّ أَرْسَلَتْ إِلَيْهِنَّ وَأَعْتَدَتْ لَهُنَّ مُتَّكَـًۭٔا وَءَاتَتْ كُلَّ وَٰحِدَةٍۢ مِّنْهُنَّ سِكِّينًۭا وَقَالَتِ ٱخْرُجْ عَلَيْهِنَّ ۖ فَلَمَّا رَأَيْنَهُۥٓ أَكْبَرْنَهُۥ وَقَطَّعْنَ أَيْدِيَهُنَّ وَقُلْنَ حَـٰشَ لِلَّهِ مَا هَـٰذَا بَشَرًا إِنْ هَـٰذَآ إِلَّا مَلَكٌۭ كَرِيمٌۭ ٣١
Фа ламма самиъат би макриҳинна арсалат илайҳинна ва аътадат лаҳунна муттакаа-в ва отат кулла ваҳидати-м минҳунна сиккӣна-в ва қолатихруҷ ъалайҳинн. Фа ламма раайнаҳу акбарнаҳу ва қаттаъна айдияҳунна ва қулна ҳаша лиллаҳи ма ҳаза башаран ин ҳаза илла малакун карӣм.
Пас, чун зани Азиз макри онҳоро шунид, ба сӯйи онҳо одам фиристод ва барои онҳо такягоҳе омода кард ва ба ҳар яке аз онҳо корде дод ва гуфт: «Эй Юсуф, бар ин занҳо берун ой», пас, чун Юсуфро диданд, ӯро бузург ёфтанд ва дастҳои худро буриданд ва гуфтанд: «Пок аст Худо, ин ҷавон одамӣ нест, ин шахс ба чуз фариштаи гиромиқадр чизи дигаре нест».
12:31