وَدَخَلَ مَعَهُ ٱلسِّجْنَ فَتَيَانِ ۖ قَالَ أَحَدُهُمَآ إِنِّىٓ أَرَىٰنِىٓ أَعْصِرُ خَمْرًۭا ۖ وَقَالَ ٱلْـَٔاخَرُ إِنِّىٓ أَرَىٰنِىٓ أَحْمِلُ فَوْقَ رَأْسِى خُبْزًۭا تَأْكُلُ ٱلطَّيْرُ مِنْهُ ۖ نَبِّئْنَا بِتَأْوِيلِهِۦٓ ۖ إِنَّا نَرَىٰكَ مِنَ ٱلْمُحْسِنِينَ ٣٦
Ва дахала маъаҳу-с-сиҷна фатайан. Қола аҳадуҳума иннӣ аронӣ аъсиру хамра. Ва қола-л-охару иннӣ аронӣ аҳмилу фавқа раъсӣ хубзан таъкулу-т-тайру минҳ. Наббиъна би таъвӣлиҳӣ инна нарока мина-л муҳсинӣн.
Ва ҳамроҳи Юсуф ду ҷавон ба зиндон дохил шуданд. Яке аз онҳо гуфт: «Ба дурустӣ, ки ман дар хоб худро мебинам, ки оби ангур мефишорам» ва дигаре гуфт: «Ба дурустӣ, ки ман худро дар хоб мебинам, ки болои сари худ нонро бардоштаам, мурғон аз он мехӯранд. Ба таъбири ин хоб моро хабар деҳ. Ҳаройина, мо туро аз некӯкорон мебинем».
12:36