يُوسُفُ أَيُّهَا ٱلصِّدِّيقُ أَفْتِنَا فِى سَبْعِ بَقَرَٰتٍۢ سِمَانٍۢ يَأْكُلُهُنَّ سَبْعٌ عِجَافٌۭ وَسَبْعِ سُنۢبُلَـٰتٍ خُضْرٍۢ وَأُخَرَ يَابِسَـٰتٍۢ لَّعَلِّىٓ أَرْجِعُ إِلَى ٱلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَعْلَمُونَ ٤٦
Йусуфу айюҳа-с-сиддӣқу афтина фӣ сабъи бақаратин симани-я яъкулуҳунна сабъун ъиҷафу-в ва сабъи сунбулатин хуЗри-в ва ухара йабисати-л лаъаллӣ арҷиъу ила-н-наси лаъаллаҳум яъламун.
Гуфт: «Эй Юсуф, эй ростгӯй, моро аз ҳафт гови фарбеҳ, ки онҳоро ҳафт гови хароб мехӯранд ва аз ҳафт хӯшаи сабз ва ҳафт хӯшаи дигари хушк ҷавоб (хабар) деҳ, то ман ба сӯйи мардум бозгардам, то онҳо бидонанд (таъбири хоби шоҳ чист)».
12:46