وَلَمَّا دَخَلُوا۟ مِنْ حَيْثُ أَمَرَهُمْ أَبُوهُم مَّا كَانَ يُغْنِى عَنْهُم مِّنَ ٱللَّهِ مِن شَىْءٍ إِلَّا حَاجَةًۭ فِى نَفْسِ يَعْقُوبَ قَضَىٰهَا ۚ وَإِنَّهُۥ لَذُو عِلْمٍۢ لِّمَا عَلَّمْنَـٰهُ وَلَـٰكِنَّ أَكْثَرَ ٱلنَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ ٦٨
Ва ламма дахалу мин ҳайсу амараҳум абуҳум-м ма кана юғнӣ ъанҳум-м миналлоҳи мин шай-ин илла ҳаҷатан фӣ нафси Яъқуба қаЗаҳа. Ва иннаҳу ла зу ъилми-л ли ма ъалламнаҳу ва лакинна аксара-н-наси ла яъламун.
Ва чун онҳо аз он роҳе, ки падарашон фармуда буд, дохил шуданд, чизеро аз қазои илоҳӣ аз сари онҳо дафъ карда наметавонист, магар (аз рӯйи шафқат) андешаи хатареро дошт, ки дар замири Яъқуб буд. Ва ба дурустӣ ки он чизеро, ки ба ӯ омӯхта будем, соҳиби дониши бузург буд, валекин бештари мардум намедонанд.
12:68