۞ قَالُوٓا۟ إِن يَسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ أَخٌۭ لَّهُۥ مِن قَبْلُ ۚ فَأَسَرَّهَا يُوسُفُ فِى نَفْسِهِۦ وَلَمْ يُبْدِهَا لَهُمْ ۚ قَالَ أَنتُمْ شَرٌّۭ مَّكَانًۭا ۖ وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا تَصِفُونَ ٧٧
Қолу ия ясриқ фақад сарақа ахул лаҳу мин қабл. Фа асарраҳа Йусуфу фӣ нафсиҳӣ ва лам юбдиҳа лаҳум. Қола антум шарру-м макана-в валлоҳу аъламу би ма тасифун.
Гуфтанд: «Агар ин шахс дуздӣ кунад, ба дурустӣ ки пеш аз ин бародари ӯ дуздӣ карда буд». Пас, Юсуф он суханро дар нафси худ пинҳон дошт ва онро барои онҳо ошкор накард, дар дили худ гуфт: «Шумо дар манзалат бадтар ҳастед ва Аллоҳ донотар аст ба он чӣ баён мекунед!».
12:77