فَلَمَّا ٱسْتَيْـَٔسُوا۟ مِنْهُ خَلَصُوا۟ نَجِيًّۭا ۖ قَالَ كَبِيرُهُمْ أَلَمْ تَعْلَمُوٓا۟ أَنَّ أَبَاكُمْ قَدْ أَخَذَ عَلَيْكُم مَّوْثِقًۭا مِّنَ ٱللَّهِ وَمِن قَبْلُ مَا فَرَّطتُمْ فِى يُوسُفَ ۖ فَلَنْ أَبْرَحَ ٱلْأَرْضَ حَتَّىٰ يَأْذَنَ لِىٓ أَبِىٓ أَوْ يَحْكُمَ ٱللَّهُ لِى ۖ وَهُوَ خَيْرُ ٱلْحَـٰكِمِينَ ٨٠
Фаламмастай-асу минҳу халасу наҷиййа. Қола кабӣруҳум алам таъламу анна абокум қад ахаза ъалайкум-м мавсиқа-м миналлоҳи ва мин қаблу ма фарраттум фӣ Йусуф. Фа лан абраҳа-л-арЗа ҳатта яъзана лӣ абӣ ав яҳкумаллоҳу лӣ. Ва Ҳува Хайру-л ҳакимӣн.
Пас, чун аз вай ноумед шуданд, танҳо машвараткунон ба хилват рафтанд. Бузургтари онҳо гуфт: «Оё надонистед, ки дар ҳақиқат, падаратон аз шумо аҳде аз Худо гирифтааст ва пеш аз ин ҳам дар бораи Юсуф тақсир намуда будед? Пас, аз замини Миср ҷудо нахоҳам шуд, то вақте ки маро падарам иҷозат диҳад, ё Худо маро ҳукм кунад ва Ӯ беҳтарини ҳукмкунандагон аст.
12:80