فَلَمَّا دَخَلُوا۟ عَلَيْهِ قَالُوا۟ يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْعَزِيزُ مَسَّنَا وَأَهْلَنَا ٱلضُّرُّ وَجِئْنَا بِبِضَـٰعَةٍۢ مُّزْجَىٰةٍۢ فَأَوْفِ لَنَا ٱلْكَيْلَ وَتَصَدَّقْ عَلَيْنَآ ۖ إِنَّ ٱللَّهَ يَجْزِى ٱلْمُتَصَدِّقِينَ ٨٨
Фа ламма дахалу ъалайҳи қолу йа айюҳа-л-ъазӣзу массана ва аҳлана-З-Зурру ва ҷиъна би биЗоъати-м музҷатин фа авфи лана-л-кайла ва тасаддақ ъалайна. Инналлоҳа яҷзи-л-мутасаддиқӣн.
Пас, чун бар Юсуф дохил шуданд, гуфтанд: «Эй Азиз, ба мо ва ба касони мо сахтӣ (ниёзманди) расидааст ва сармояи андаку беэътибор овардем, пас, моро паймона тамом бидеҳ ва бар мо садақа бикун. Ҳаройина, Худо садақадиҳандагонро подош медиҳад!».
12:88