وَيَدْعُ ٱلْإِنسَـٰنُ بِٱلشَّرِّ دُعَآءَهُۥ بِٱلْخَيْرِ ۖ وَكَانَ ٱلْإِنسَـٰنُ عَجُولًۭا ١١
Ва ядъу-л-инсану би-ш-шарри дуъааҳу би-л-хаяри ва кана-л-инсану ъаҷула.
Ва одамӣ монанди ба некуӣ дуъо карданаш, дар ҳолати тангдилӣ ба бадӣ (низ) дуъо мекунад ва одамӣ шитобкор аст.
17:11