وَإِذْ قُلْنَا لَكَ إِنَّ رَبَّكَ أَحَاطَ بِٱلنَّاسِ ۚ وَمَا جَعَلْنَا ٱلرُّءْيَا ٱلَّتِىٓ أَرَيْنَـٰكَ إِلَّا فِتْنَةًۭ لِّلنَّاسِ وَٱلشَّجَرَةَ ٱلْمَلْعُونَةَ فِى ٱلْقُرْءَانِ ۚ وَنُخَوِّفُهُمْ فَمَا يَزِيدُهُمْ إِلَّا طُغْيَـٰنًۭا كَبِيرًۭا ٦٠
Ва из қулна лака инна Раббака аҳата би-н-нас. Ва ма ҷаъална-р-руъйа-л латӣ арайнака илла фитната-л ли-н-наси ва-ш-шаҷарата-л-малъуната фи-л-Қур-ан. Ва нухаввифуҳум фа ма язӣдуҳум илла туғянан кабӣро.
Ва (ба ёд ор) чун туро гуфтем, ки ҳамоно, Парвардигори ту ҳамаи мардумро фаро гирифтааст ва хоб (меъроҷ)-еро, ки (дар шаб) ба ту намоёнидем ва ҳамчунин дарахт (зақум)-и дар Қуръон лаънаткардашударо ба ҷуз имтиҳон (чизи дигар) барои мардум насохтем. Ва метарсонем онҳоро, пас (тарсонидан), ба ҷуз саркашии бузург барои онҳо чизеро намеафзояд.
17:60