يَوْمَ نَدْعُوا۟ كُلَّ أُنَاسٍۭ بِإِمَـٰمِهِمْ ۖ فَمَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ يَقْرَءُونَ كِتَـٰبَهُمْ وَلَا يُظْلَمُونَ فَتِيلًۭا ٧١
Явма надъу кулла унасин би имамиҳим. Фа ман утия китабаҳу би ямӣниҳӣ фа улаика яқрауна китабаҳум ва ла юзламуна фатӣла.
Рӯзе ки ҳар фирқаро бо имом (пешво)-и худ бихонем, пас, ҳар киро номаи аъмоли ӯ ба дасти рости ӯ дода шавад, пас, он мардум номаи худро бихонанд ва (мебинанд, ки) миқдори фатиле (сари сӯзане) ситам карда нашаванд.
17:71