وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلَـٰٓئِكَةِ ٱسْجُدُوا۟ لِـَٔادَمَ فَسَجَدُوٓا۟ إِلَّآ إِبْلِيسَ كَانَ مِنَ ٱلْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِۦٓ ۗ أَفَتَتَّخِذُونَهُۥ وَذُرِّيَّتَهُۥٓ أَوْلِيَآءَ مِن دُونِى وَهُمْ لَكُمْ عَدُوٌّۢ ۚ بِئْسَ لِلظَّـٰلِمِينَ بَدَلًۭا ٥٠
Ва из қулна лил малаикатисҷуду ли адама фа саҷаду илла Иблӣса кана мина-л-ҷинни фа фасақа ъан амри Раббиҳ. Афа таттахизунаҳу ва зуррийятаҳу авлийаа мин дунӣ ва ҳум лакум ъадувв. Биъса ли-з-золимӣна бадала.
Ба ёд ор, чун ба фариштагон гуфтем: «Одамро саҷда кунед!». Пас, ҳама саҷда карданд, магар Иблис, ки аз ҷин буд; пас, аз фармони Парвардигори худ берун шуд. Оё ӯро ва фарзандони ӯро аз ғайри Ман дӯст мегиред? Ва (ҳол он ки) онҳо ба шумо душмананд. Онҳо барои золимон чӣ ҷойнишинҳои баданд.
18:50