وَمِنَ ٱلنَّاسِ مَن يَتَّخِذُ مِن دُونِ ٱللَّهِ أَندَادًۭا يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ ٱللَّهِ ۖ وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ أَشَدُّ حُبًّۭا لِّلَّهِ ۗ وَلَوْ يَرَى ٱلَّذِينَ ظَلَمُوٓا۟ إِذْ يَرَوْنَ ٱلْعَذَابَ أَنَّ ٱلْقُوَّةَ لِلَّهِ جَمِيعًۭا وَأَنَّ ٱللَّهَ شَدِيدُ ٱلْعَذَابِ ١٦٥
Ва мина-н-носи ма-й-яттахизу мин дуниллоҳи андода-й-юҳиббунаҳум ка ҳуббиллоҳ. Ва-л-лазина оману ашадду ҳубба-л лиллоҳ. Ва лав яра-л-лазина заламу из яравна-л-ъазоба анна-л-қуввата лиллоҳи ҷамиъа-в ва анналлоҳа шадиду-л-ъазоб.
Аз мардум касоне ҳастанд, ки ба ғайри Аллоҳ ҳамтоёнро мегиранд ва онҳоро монанди дӯстии Аллоҳ дӯст медорад. Вале касоне, ки имон овардаанд, дар дӯст доштани Аллоҳ қавитаранд (бештар дӯст медоранд). Ва агар касонеро, ки ситам кардаанд, дар он ҳолате ки азоби алимро ба сабаби он, ки ҳамаи тавоноӣ Аллоҳрост, муъойина кунанд, (ба ҳоли онҳо) тааҷҷуб кунанд. Ва бе гумон Аллоҳ сахтазобкунанда аст.
2:165