وَأَتِمُّوا۟ ٱلْحَجَّ وَٱلْعُمْرَةَ لِلَّهِ ۚ فَإِنْ أُحْصِرْتُمْ فَمَا ٱسْتَيْسَرَ مِنَ ٱلْهَدْىِ ۖ وَلَا تَحْلِقُوا۟ رُءُوسَكُمْ حَتَّىٰ يَبْلُغَ ٱلْهَدْىُ مَحِلَّهُۥ ۚ فَمَن كَانَ مِنكُم مَّرِيضًا أَوْ بِهِۦٓ أَذًۭى مِّن رَّأْسِهِۦ فَفِدْيَةٌۭ مِّن صِيَامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍۢ ۚ فَإِذَآ أَمِنتُمْ فَمَن تَمَتَّعَ بِٱلْعُمْرَةِ إِلَى ٱلْحَجِّ فَمَا ٱسْتَيْسَرَ مِنَ ٱلْهَدْىِ ۚ فَمَن لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلَـٰثَةِ أَيَّامٍۢ فِى ٱلْحَجِّ وَسَبْعَةٍ إِذَا رَجَعْتُمْ ۗ تِلْكَ عَشَرَةٌۭ كَامِلَةٌۭ ۗ ذَٰلِكَ لِمَن لَّمْ يَكُنْ أَهْلُهُۥ حَاضِرِى ٱلْمَسْجِدِ ٱلْحَرَامِ ۚ وَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَٱعْلَمُوٓا۟ أَنَّ ٱللَّهَ شَدِيدُ ٱلْعِقَابِ ١٩٦
Ва атимму-л ҳаҷҷа ва-л-ъумрата лиллоҳ. Фа ин уҳсиртум фа мастайсара мина-л-ҳадй. Ва ло таҳлиқу руусакум ҳатто яблуға-л-ҳадю маҳиллаҳ. Фа ман кона минкум-м мариЗан ав биҳи аза-м ми-р-раъсиҳо фа фидяту-м мин сийомин ав садақатин ав нусук. Фа иза аминтум фа ман таматтаъа би-л-ъумрати ила-л ҳаҷҷи фа мастайсара мина-л-ҳадй. Фа ма-л лам яҷид фа сийому салосати аййомин фи-л-ҳаҷҷи ва сабъатин изо раҷаътум. Тилка ъашаратун комилаҳ. золика ли ма-л лам якун аҳлуҳу ҳоЗири-л-Масҷиди-л ҳаром. Ва-т-тақуллоҳа ваъламу анналлоҳа шадиду-л-ъиқоб.
Ҳаҷ ва умраро барои Аллоҳ тамом кунед! Ва агар пас аз бастани эҳром боз дошта шавед, лозим аст он чӣ аз қурбонӣ саҳл бошад, бифристед ва то он ки қурбонӣ ба ҷояш бирасад, сарҳои худро матарошед! Пас, ҳар кӣ аз шумо бемор бошад ё ранҷе дар сари ӯ бошад, пас ивази он аз рӯза, ё садақа, ё қурбонӣ адо намудан лозим аст. Пас, чун эмин шудед, пас, ҳар кӣ ба сабаби адои (ҳаҷҷи) умра, то вақти ҳаҷ баҳравар шавад, пас, он чӣ муяссар шавад, қурбонӣ лозим аст ва ҳар кӣ (қурбонӣ) наёбад, пас, се рӯз дар вақти ҳаҷ ва ҳафт рӯз вақти аз сафар бозгаштан рӯза доштан лозим аст. Ин як даҳи тамом аст. Ин ҳукм барои шахсест, ки аҳли ӯ назди Масҷиду-л-ҳаром набошад. Ва аз Аллоҳ битарсед ва бидонед, ки Аллоҳ сахт азобкунанда аст.
2:196