أَلَمْ تَرَ إِلَى ٱلْمَلَإِ مِنۢ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ مِنۢ بَعْدِ مُوسَىٰٓ إِذْ قَالُوا۟ لِنَبِىٍّۢ لَّهُمُ ٱبْعَثْ لَنَا مَلِكًۭا نُّقَـٰتِلْ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ ۖ قَالَ هَلْ عَسَيْتُمْ إِن كُتِبَ عَلَيْكُمُ ٱلْقِتَالُ أَلَّا تُقَـٰتِلُوا۟ ۖ قَالُوا۟ وَمَا لَنَآ أَلَّا نُقَـٰتِلَ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ وَقَدْ أُخْرِجْنَا مِن دِيَـٰرِنَا وَأَبْنَآئِنَا ۖ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ ٱلْقِتَالُ تَوَلَّوْا۟ إِلَّا قَلِيلًۭا مِّنْهُمْ ۗ وَٱللَّهُ عَلِيمٌۢ بِٱلظَّـٰلِمِينَ ٢٤٦
Алам тара ила-л-малаи мим бани Исроила мим баъди Муса из қолу ли набиййи-л-лаҳумубъас лано маликан-н-нуқотил фи сабилиллоҳ. Қола ҳал ъасайтум ин кутиба ъалайкуму-л-қитолу алло туқотилу. Қолу ва мо лана алло нуқотила фи сабилиллоҳи ва қад ухриҷно мин дийорино ва абнаино. Фа ламмо кутиба ъалайҳиму-л-қитолу таваллав илло қалила-м минҳум. Валлоҳу Ъалиму би-З-Золимин.
Оё надидӣ ба сӯйи ҷамоъате аз бани Исроил аз баъди Мӯсо, чун пайғамбари хешро гуфтанд, ки барои мо подшоҳе таъин кун, то ҳамроҳи ӯ дар роҳи Худо ҷанг кунем, Пайғамбар гуфт: «Оё эҳтимол дорад, ки агар бар шумо ҷанг воҷиб карда шавад, ҷанг накунед?». Ҳама гуфтанд: «Чӣ шудааст моро, ки дар роҳи Худо ҷанг накунем ва батаҳқиқ, аз хонаҳои хеш берун ва аз фарзандони хеш ҷудо карда шудем?». Пас, вақте ки ҷангро бар онҳо воҷиб карда шуд, рӯй гардониданд, магар андаке аз онҳо. Ва Аллоҳ ба ҳоли ситамгарон доност.
2:246