ٱلَّذِينَ أُخْرِجُوا۟ مِن دِيَـٰرِهِم بِغَيْرِ حَقٍّ إِلَّآ أَن يَقُولُوا۟ رَبُّنَا ٱللَّهُ ۗ وَلَوْلَا دَفْعُ ٱللَّهِ ٱلنَّاسَ بَعْضَهُم بِبَعْضٍۢ لَّهُدِّمَتْ صَوَٰمِعُ وَبِيَعٌۭ وَصَلَوَٰتٌۭ وَمَسَـٰجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا ٱسْمُ ٱللَّهِ كَثِيرًۭا ۗ وَلَيَنصُرَنَّ ٱللَّهُ مَن يَنصُرُهُۥٓ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ لَقَوِىٌّ عَزِيزٌ ٤٠
Ал-лазӣна ухриҷу мин дийариҳим би ғайри ҳаққин илла ан яқулу Раббуналлоҳ. Ва лав ла дафъуллоҳи-н-наса баъЗаҳум би баъЗи-л ла ҳуддимат савамиъу ва бияъу-в ва салавату-в ва масаҷиду юзкару фӣҳасмуллоҳи касӣро. Ва ла янсуранналлоҳу ма-н янсуруҳ. Инналлоҳа ла Қавийюн Ъазӣз.
Ҳамчунин ба касоне ки аз хонаҳояшон ба ғайри ҳақ берун оварда шуданд, ба сабаби он, ки мегуфтанд: «Парвардигори мо Худо аст», дастури набард дода шуд. Ва агар набудӣ, ки Худованд баъзе аз мардумро ба дасти баъзе дафъ намекард, ҳаройина, хилватхонаҳо (-и роҳибон) ва ибодатхона (калисо)-ҳо (-и насрониён) ва ибодатхона (куништ)-ҳои яҳудиён ва ибодатхона (масҷид)-ҳои мусалмонон, ки дар онҳо номи Худоро бисёр ёд карда мешавад, вайрон карда мешуд. Ва албатта, Худованд касеро, ки қасди нусрати дини Вай кунад, нусрат хоҳад дод ва ҳаройина, Худо тавонои ғолиб аст.
22:40