قِيلَ لَهَا ٱدْخُلِى ٱلصَّرْحَ ۖ فَلَمَّا رَأَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةًۭ وَكَشَفَتْ عَن سَاقَيْهَا ۚ قَالَ إِنَّهُۥ صَرْحٌۭ مُّمَرَّدٌۭ مِّن قَوَارِيرَ ۗ قَالَتْ رَبِّ إِنِّى ظَلَمْتُ نَفْسِى وَأَسْلَمْتُ مَعَ سُلَيْمَـٰنَ لِلَّهِ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ٤٤
Қӣла лаҳадхули-с-сарҳ. Фа ламмо раатҳу ҳасибатҳу луҷҷата-в ва кашафат ъан соқайҳо. Қола иннаҳу сарҳу-м мумарраду-м мин қаворӣр. Қолат Рабби иннӣ заламту нафсӣ ва асламту маъа Сулаймона лиллоҳи Рабби-л-ъоламӣн
Ба вай гуфта шуд: «Ба ин кушк дарой!». Чун онро бидид, пиндошт, ки ӯ ҳавзи об аст ва аз ду соқи худ ҷома бардошт. Сулаймон гуфт: «Ин кушке аст бе нақш дурахшон ва аз шиша сохташуда». (Билқис) гуфт: «Эй Парвардигори ман, ҳаройина, ман (бо парастиши Хуршед) бар хеш ситам кардам ва ҳамроҳи Сулаймон барои Худо, ки Парвардигори оламҳост, ислом овардам».
27:44