۞ وَإِذَا وَقَعَ ٱلْقَوْلُ عَلَيْهِمْ أَخْرَجْنَا لَهُمْ دَآبَّةًۭ مِّنَ ٱلْأَرْضِ تُكَلِّمُهُمْ أَنَّ ٱلنَّاسَ كَانُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا لَا يُوقِنُونَ ٨٢
Ва иза вақаъа-л қавлу ъалайҳим ахраҷна лаҳум даббата-м мина-л арЗи тукаллимуҳум анна-н-наса кану биайатина ла йуқинун.
Ва чун ваъдаи рӯзи азоб бар онҳо даррасад, барои онҳо аз Замин ҷонваре берун орем, ки ба сабаби он ки мардум ба оятҳои Мо яқин (имон) намеоварданд, бо онҳо сухан гӯяд.
27:82