هَـٰٓأَنتُمْ أُو۟لَآءِ تُحِبُّونَهُمْ وَلَا يُحِبُّونَكُمْ وَتُؤْمِنُونَ بِٱلْكِتَـٰبِ كُلِّهِۦ وَإِذَا لَقُوكُمْ قَالُوٓا۟ ءَامَنَّا وَإِذَا خَلَوْا۟ عَضُّوا۟ عَلَيْكُمُ ٱلْأَنَامِلَ مِنَ ٱلْغَيْظِ ۚ قُلْ مُوتُوا۟ بِغَيْظِكُمْ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ عَلِيمٌۢ بِذَاتِ ٱلصُّدُورِ ١١٩
Ҳа антум улаи туҳиббунаҳум ва ло юҳиббунакум ва туъминуна би-л-китоби куллиҳо ва изо лақукум қолу оманно ва изо халав ъаззу ъалайкуму-л-аномила мина-л-ғайз. Қул муту би ғайзикум. Инналлоҳа Ъалимун бизоти-с судур.
Эй мардум, огоҳ шавед, шумо касоне ҳастед, ки онҳоро дӯст медоред ва ҳол он ки онҳо шуморо дӯст намедоранд! Ва шумо ба ҳама китобҳо (-и илоҳӣ) имон доред ва чун онҳо бо шумо мулоқот кунанд, гӯянд: «Имон овардем». Ва чун танҳо шаванд, аз рӯи хашм бар шумо ангуштони худро мегазанд. Бигӯ: «Бимиред ба хашми худ, ҳаройина, Аллоҳ ба он чӣ дар синаҳост, нек доност!».
3:119