قَدْ كَانَ لَكُمْ ءَايَةٌۭ فِى فِئَتَيْنِ ٱلْتَقَتَا ۖ فِئَةٌۭ تُقَـٰتِلُ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌۭ يَرَوْنَهُم مِّثْلَيْهِمْ رَأْىَ ٱلْعَيْنِ ۚ وَٱللَّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِۦ مَن يَشَآءُ ۗ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّأُو۟لِى ٱلْأَبْصَـٰرِ ١٣
Қад кона лакум оятун фи фиатайн-илтақато. Фиатун туқотилу фт сабилиллоҳи ва ухро кофирату-й яравнаҳум-м мисалайҳим раъя-л-ъайн. Валлоҳу юаййиду би насриҳи ма-й-яшаъ. Инна фи золика ла ъибрата-л лиули-л-абсор.
Батаҳқиқ, барои шумо дар ду гурӯҳе ки бо ҳам муқобил шуданд, нишонаи ибрат буд: гурӯҳе дар роҳи Аллоҳ ҷанг мекарданд ва гурӯҳи дигаре кофир буданд. Мусалмонон кофиронро бо чашми худ ду баробари хеш медиданд. Ва Аллоҳ ба нусрати Худ ҳар киро хоҳад, қувват медиҳад. Ҳаройина, дар ин воқеъа соҳибхирадонро панде ҳаст.
3:13