وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ أَن تَمُوتَ إِلَّا بِإِذْنِ ٱللَّهِ كِتَـٰبًۭا مُّؤَجَّلًۭا ۗ وَمَن يُرِدْ ثَوَابَ ٱلدُّنْيَا نُؤْتِهِۦ مِنْهَا وَمَن يُرِدْ ثَوَابَ ٱلْـَٔاخِرَةِ نُؤْتِهِۦ مِنْهَا ۚ وَسَنَجْزِى ٱلشَّـٰكِرِينَ ١٤٥
Ва мо кона ли нафсин ан тамута илло би изниллоҳи китоба-м муаҷҷало. Ва ма-й юрид саавоба-д-дунйо нуътиҳо минҳо ва ма-й юрид саавоба-л-охирати нуътиҳо минҳо. Ва санаҷзи-ш шокирин.
Ва нест ҳеҷ шахсеро, ки бимирад, магар бо иродаи Аллоҳ аҷал(-и ӯ) қаблан навишта шудааст. Ва ҳар кас савоби дунёро хоҳад, ӯро аз савоби дунё бидиҳем. Ва ҳар кас савоби охиратро хоҳад, ӯро аз савоби охират бидиҳем. Ва ба шукркунандагон подоши нек додан наздик аст.
3:145