وَمَا كَانَ قَوْلَهُمْ إِلَّآ أَن قَالُوا۟ رَبَّنَا ٱغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسْرَافَنَا فِىٓ أَمْرِنَا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَٱنصُرْنَا عَلَى ٱلْقَوْمِ ٱلْكَـٰفِرِينَ ١٤٧
Ва мо кона қавлаҳум илла ан қолу Раббанағфир лано зунубано ва исрофано фӣ амрино ва сааббит ақдомано вансурно ъала-л-қавми-л-кофирин.
Набуд сухани ин худопарастон ба ҷуз он ки гуфтанд: «Эй Парвардигори мо, моро (ва) гуноҳони моро ва дар корҳои худ аз ҳад гузаштани моро биёмурз. Ва қадамҳои моро устувор гардон ва моро бар қавми кофирон нусрат деҳ».
3:147