وَلَقَدْ صَدَقَكُمُ ٱللَّهُ وَعْدَهُۥٓ إِذْ تَحُسُّونَهُم بِإِذْنِهِۦ ۖ حَتَّىٰٓ إِذَا فَشِلْتُمْ وَتَنَـٰزَعْتُمْ فِى ٱلْأَمْرِ وَعَصَيْتُم مِّنۢ بَعْدِ مَآ أَرَىٰكُم مَّا تُحِبُّونَ ۚ مِنكُم مَّن يُرِيدُ ٱلدُّنْيَا وَمِنكُم مَّن يُرِيدُ ٱلْـَٔاخِرَةَ ۚ ثُمَّ صَرَفَكُمْ عَنْهُمْ لِيَبْتَلِيَكُمْ ۖ وَلَقَدْ عَفَا عَنكُمْ ۗ وَٱللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَلَى ٱلْمُؤْمِنِينَ ١٥٢
Ва лақад садақакумуллоҳу ваъдаҳу из таҳуссунаҳум би изниҳ. Ҳатта изо фашилтум ва танозаътум фи-л-амри ва ъасайтум мин баъди ма арокум-м мо туҳиббун. Минкумм ма-й юриду-д-дунйо ва минкумм ма-й юриду-л-охираҳ. Сумма сарафакум ъанҳум ли ябталиякум ва лақад ъафа ъанкум. Валлоҳу зу фазлин ъала-л-муъминин.
Ва батаҳкиқ, Аллоҳ (дар ҳаққи шумо) ваъдаи Худро рост гардонид, он гоҳ, ки ба ҳукми Ӯ кофиронро мекуштед, то вақте ки суст шудед ва дар кори хеш низоъ кардед ва нофармонӣ кардед, баъд аз он, ки он чиро дӯст медоштед, шуморо нишон дод, аз шумо касе буд, ки дунёро мехост ва аз шумо касе буд, ки охиратро мехост, баъд аз он шуморо Худованд аз онҳо бозгардонид, то шуморо имтиҳон кунад, ва ҳаройина, аз шумо афв намуд. Ва Аллоҳ нисбат бар муъминон соҳиби фазлу раҳмат аст.
3:152