۞ إِذْ تُصْعِدُونَ وَلَا تَلْوُۥنَ عَلَىٰٓ أَحَدٍۢ وَٱلرَّسُولُ يَدْعُوكُمْ فِىٓ أُخْرَىٰكُمْ فَأَثَـٰبَكُمْ غَمًّۢا بِغَمٍّۢ لِّكَيْلَا تَحْزَنُوا۟ عَلَىٰ مَا فَاتَكُمْ وَلَا مَآ أَصَـٰبَكُمْ ۗ وَٱللَّهُ خَبِيرٌۢ بِمَا تَعْمَلُونَ ١٥٣
Из тусъидуна ва ло талвуна ъала аҳади-в ва-р-расулу ядъукум фӣ ухрокум фа асабакум ғамман би ғамми-л ли кайло таҳзану ъало мо фотакум ва ло ма асобакум. Валлоҳу хабирун би мо таъмалун.
Аллоҳтаъоло зимни ояти мазкур ба муъминоне, ки дар ғазои Уҳуд иштирок доштанд, саҳнаҳои онро барояшон ёдрас намуда, мефармояд, ки шумо ба ёд оред, ки чун дар Уҳуд ба шикаст рӯ ба рӯ шудед, болои кӯҳ баромада, саросемавор ба ҳар тараф мегурехтед, аз майдон дур мешудед, ҳеҷ касе аз шумо ба якдигар илтифот намекард, ҳатто Расулуллоҳ (с) шуморо аз пушти саратон садо мекард: “Ҳой бандагони Аллоҳ, ба назди ман шитобед! Ба назди ман бозгардед! Ман расули Аллоҳам!”. Вале ҳеҷ яке аз шумо ба суханони ӯ (с) таваҷҷӯҳ надоштеду бо гурехтани худ овора будед!
3:153