۞ إِذْ تُصْعِدُونَ وَلَا تَلْوُۥنَ عَلَىٰٓ أَحَدٍۢ وَٱلرَّسُولُ يَدْعُوكُمْ فِىٓ أُخْرَىٰكُمْ فَأَثَـٰبَكُمْ غَمًّۢا بِغَمٍّۢ لِّكَيْلَا تَحْزَنُوا۟ عَلَىٰ مَا فَاتَكُمْ وَلَا مَآ أَصَـٰبَكُمْ ۗ وَٱللَّهُ خَبِيرٌۢ بِمَا تَعْمَلُونَ ١٥٣
Из тусъидуна ва ло талвуна ъала аҳади-в ва-р-расулу ядъукум фӣ ухрокум фа асабакум ғамман би ғамми-л ли кайло таҳзану ъало мо фотакум ва ло ма асобакум. Валлоҳу хабирун би мо таъмалун.
Ба ёд оред, он гоҳ, ки дар ҳоли гурез болои кӯҳ(-и Ӯҳуд) мерафтед ва ба ҳеҷ кас нигоҳ намекардед, Пайғамбар (с) шуморо ба ҷамоъае садо мезад, ки пушти сари шумо буданд. Пас, шуморо ба андӯҳе болои андӯҳ ҷазо дод, то бар он чӣ ки аз даст додед ва бар он чӣ ба шумо расид, андӯҳгин нашавед. Ва Аллоҳ аз он чӣ шумо мекунед, бохабар аст!
3:153