يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ لَا تَكُونُوا۟ كَٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ وَقَالُوا۟ لِإِخْوَٰنِهِمْ إِذَا ضَرَبُوا۟ فِى ٱلْأَرْضِ أَوْ كَانُوا۟ غُزًّۭى لَّوْ كَانُوا۟ عِندَنَا مَا مَاتُوا۟ وَمَا قُتِلُوا۟ لِيَجْعَلَ ٱللَّهُ ذَٰلِكَ حَسْرَةًۭ فِى قُلُوبِهِمْ ۗ وَٱللَّهُ يُحْىِۦ وَيُمِيتُ ۗ وَٱللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌۭ ١٥٦
Йа айюҳа-л-лазина оману ло такуну ка-л-лазина кафару ва қолу ли ихвониҳим изо Зарабу фи-л арзи ав кону ғузза-л лав кону ъиндано мо моту ва мо қутилу ли яҷъалаллоҳу золика ҳасратан фи қулубиҳим. Валлоҳу юҳйо ва юмит. Валлоҳу би мо таъмалуна басир.
Эй касоне, ки имон овардаед, монанди онҳое набошед, ки кофир шуданд ва дар ҳаққи бародарони худ, вақте ки дар Замин сафар карданд ё ба ғазо рафтанд, гуфтанд: «Агар онҳо назди мо мебуданд, на ҳалок мешуданд ва на кушта мешуданд», то Аллоҳ ин суханро дар дили онҳо ҳасрат гардонад! Ва Аллоҳ зинда мекунад ва мемиронад. Ва Аллоҳ ба он чӣ мекунед, биност.
3:156