فَبِمَا رَحْمَةٍۢ مِّنَ ٱللَّهِ لِنتَ لَهُمْ ۖ وَلَوْ كُنتَ فَظًّا غَلِيظَ ٱلْقَلْبِ لَٱنفَضُّوا۟ مِنْ حَوْلِكَ ۖ فَٱعْفُ عَنْهُمْ وَٱسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِى ٱلْأَمْرِ ۖ فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى ٱللَّهِ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ يُحِبُّ ٱلْمُتَوَكِّلِينَ ١٥٩
Фа би мо раҳмати-м миналлоҳи линта лаҳум. Ва лав кунта фаззан ғализа-л-қалби ланфаззу мин ҳавлик. Фаъфу ъанҳум вастағфир лаҳум ва шовирҳум фи-л-амр. Фа изо ъазамта фа таваккал ъалаллоҳ. Инналлоҳа юҳиббу-л мутаваккилин.
Пас, ба сабаби меҳрубонии Аллоҳ барои онҳо нармсухан шудӣ. Ва агар дуруштхӯ ва сахтдил мешудӣ, аз атрофи ту пароканда мешуданд. Пас, аз онҳо даргузар ва барои онҳо омурзиш бихоҳ ва дар корҳо бо онҳо машварат кун. Пас, чун қасди мӯҳкам кардӣ, пас, ба Аллоҳ таваккул кун. Албатта, Аллоҳ таваккулкунандагонро дӯст медорад.
3:159