وَمَا كَانَ لِنَبِىٍّ أَن يَغُلَّ ۚ وَمَن يَغْلُلْ يَأْتِ بِمَا غَلَّ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ ۚ ثُمَّ تُوَفَّىٰ كُلُّ نَفْسٍۢ مَّا كَسَبَتْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ ١٦١
Ва мо кона ли набиййин ай-яғулл. Ва ма-й яғлул яъти би мо ғалла явма-л-қийомаҳ. Сумма туваффо куллу нафси-м мо касабат ва ҳум ло юзламун.
Ва барои ҳеҷ пайғамбаре содир (сазовор) нашудааст, ки хиёнат кунад ва ҳар кас хиёнат кунад, рӯзи қиёмат он чиро ки хиёнат кардааст, хоҳад овард. Баъд аз он ҳар шахсро ҷазои он чӣ кардааст, тамом дода шавад ва онҳо ситам карда нашаванд.
3:161