لَقَدْ مَنَّ ٱللَّهُ عَلَى ٱلْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولًۭا مِّنْ أَنفُسِهِمْ يَتْلُوا۟ عَلَيْهِمْ ءَايَـٰتِهِۦ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ ٱلْكِتَـٰبَ وَٱلْحِكْمَةَ وَإِن كَانُوا۟ مِن قَبْلُ لَفِى ضَلَـٰلٍۢ مُّبِينٍ ١٦٤
Лақад манналлоҳу ъала-л-муъминина из баъасаа фиҳим расула-м мин анфусиҳим ятлу ъалайҳим ойотиҳи ва юзаккиҳим ва юъаллимуҳуму-л-китоба ва-л-ҳикмата ва ин кону мин қаблу ла фи Залоли-м мубин.
Батаҳқиқ, Аллоҳ бар муъминон неъмати фаровонро миннат ниҳод, чун дар миёни онҳо пайғамбареро аз қавми худашон фиристод, ки бар онҳо оятҳои Аллоҳро мехонад ва онҳоро пок месозад ва онҳоро Китоб ва ҳикмат (илм) меомӯзонад ва ҳаройина, пеш аз ин дар гумроҳии ошкор буданд.
3:164