وَلَا يَحْسَبَنَّ ٱلَّذِينَ يَبْخَلُونَ بِمَآ ءَاتَىٰهُمُ ٱللَّهُ مِن فَضْلِهِۦ هُوَ خَيْرًۭا لَّهُم ۖ بَلْ هُوَ شَرٌّۭ لَّهُمْ ۖ سَيُطَوَّقُونَ مَا بَخِلُوا۟ بِهِۦ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ ۗ وَلِلَّهِ مِيرَٰثُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۗ وَٱللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌۭ ١٨٠
Ва ло яҳсабанна-л-лазина ябхалуна би ма отоҳумуллоҳу мин фазлиҳи ҳува хайра-л-лаҳум. Бал ҳува шарру-л лаҳум. Са ютаввақуна мо бахилу биҳо явма-л қийомаҳ. Ва лиллоҳи миросау-с-самовоти ва-л-арз. Валлоҳу би мо таъмалуна Хабир.
Ва касоне ки ба он чӣ Аллоҳ аз фазли Худ ба онҳо додааст, бахилӣ мекунанд, напиндоранд, ки ин бухл барояшон беҳтар бошад, балки барои онҳо бисёр бад аст, наздик аст, ки рӯзи қиёмат он чи бухл варзидаанд, тавқи гарданашон мешавад. Ва Аллоҳрост мероси осмонҳо ва Замин. Ва Аллоҳ ба он чӣ мекунед, огоҳ аст!
3:180