لَّقَدْ سَمِعَ ٱللَّهُ قَوْلَ ٱلَّذِينَ قَالُوٓا۟ إِنَّ ٱللَّهَ فَقِيرٌۭ وَنَحْنُ أَغْنِيَآءُ ۘ سَنَكْتُبُ مَا قَالُوا۟ وَقَتْلَهُمُ ٱلْأَنۢبِيَآءَ بِغَيْرِ حَقٍّۢ وَنَقُولُ ذُوقُوا۟ عَذَابَ ٱلْحَرِيقِ ١٨١
Лақад самиъаллоҳу қавла-л-лазина қолу инналлоҳа фақиру-в ва наҳну ағнийаъ. Са нактубу мо қолу ва қатлаҳуму-л-анбийаа би ғайри ҳаққи-в ва нақулу зуқу ъазоба-л-ҳариқ.
Батаҳқиқ, Аллоҳ сухани ононеро шунид, ки гуфтанд: «Ҳаройина, Худо фақир асту мо тавонгарем». Он чиро, ки гуфтанд ва пайғамбаронро ба ноҳақ куштанд, ба зудӣ хоҳем навишт ва бигӯем: «Азоби сӯзандаро бичашед!».
3:181