ٱلَّذِينَ قَالُوٓا۟ إِنَّ ٱللَّهَ عَهِدَ إِلَيْنَآ أَلَّا نُؤْمِنَ لِرَسُولٍ حَتَّىٰ يَأْتِيَنَا بِقُرْبَانٍۢ تَأْكُلُهُ ٱلنَّارُ ۗ قُلْ قَدْ جَآءَكُمْ رُسُلٌۭ مِّن قَبْلِى بِٱلْبَيِّنَـٰتِ وَبِٱلَّذِى قُلْتُمْ فَلِمَ قَتَلْتُمُوهُمْ إِن كُنتُمْ صَـٰدِقِينَ ١٨٣
Ал-лазина қолу инналлоҳа ъаҳида илайна алло нуъмина ли расулин ҳатто яътияно би қурбонин таъкулуҳу-н-нор. Қул қад ҷаакум русулу-м мин қабли би-л-баййиноти ва би-л-лази қултум фа лима қаталтумуҳум ин кунтум содиқин.
(Ба) шахсоне ки гуфтанд: «Ҳаройина, Аллоҳ ба сӯйи мо аҳд фиристодааст, ки ба ҳеҷ пайғамбар имон наорем, то он ки моро қурбоние биёрад, ки онро оташ бихӯрад», бигӯ: «Батаҳқиқ, пайғамбароне пеш аз ман ба шумо нишонаҳоро, (ҳатто) он нишонаҳое, ки шумо гуфтед, оварданд, пас, агар ростгӯ ҳастед, чаро онҳоро куштед?».
3:183