۞ لَتُبْلَوُنَّ فِىٓ أَمْوَٰلِكُمْ وَأَنفُسِكُمْ وَلَتَسْمَعُنَّ مِنَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ مِن قَبْلِكُمْ وَمِنَ ٱلَّذِينَ أَشْرَكُوٓا۟ أَذًۭى كَثِيرًۭا ۚ وَإِن تَصْبِرُوا۟ وَتَتَّقُوا۟ فَإِنَّ ذَٰلِكَ مِنْ عَزْمِ ٱلْأُمُورِ ١٨٦
Ла тублавунна фи амволикум ва анфусикум ва ла тасмаъунна мина-л-лазина уту-л-китоба мин қабликум ва мина-л-лазина ашраку азан касиро. Ва ин тасбиру ва таттақу фа инна золика мин ъазми-л-умур.
Сабаби нузули ин оятро баъзе муфассирон дар шаъни Каъб бинни Ашраф, ки Расулуллоҳ (с)-ро дар шеърҳои худ бисёр ҳаҷв менамуду куффори Қурайшро алайҳи Расулуллоҳ (с) бармеангехт, нозил шудааст. Яъне чун мусалмонон аз Макка ҳиҷрат намуданд, аз молу зиндагии худ ҷудо шуданд. Мушрикон ба молҳои онҳо таҷовуз намуда онҳоро ба тасарруфи худ дароварданд. Ба муъминҳои дар Макка боқимонда аз ҳеҷ озори забонӣ ё баданӣ даст намебардоштанд. Чун онҳо ба Мадина омаданд, ҳолашон ҳамин буд. Яъне яҳудиёни Мадина низ онҳоро бадгӯӣ мекарданд, озор мерасонданд, хусусан аз забони шоири ҳарзагӯ Каъб бинни Ашраф ҳазёнҳо мешуниданд. Тибқи ривояти баъзе муфассирон ояти мазкур мусалмонҳоро ба истиқомат намудан даъват мефармояд, ки дар боби ақида ва даъвати дини ростин ҳар инсон мувофиқи имоне дорад, аз тарафи душман, ҳамеша ба бало, офат, озору ҷафо, албатта рӯ ба рӯ омаданаш қатъист. Зеро роҳи имон инсонро ба Ҷаннат раҳсипор мекунад. Роҳи Ҷаннат доимо бо озорҳо печонида шудааст. Бинобар ин, шумо қатъан дар молҳо ва ҷонҳои худ озмуда мешавед. Мумкин аст, ки ба асари ҳодисаҳо молҳоятон аз даст раванд, мумкин аст, ки азизони худро аз даст диҳед ё ба бемориҳои вазнин мубтало шавед. Мумкин худатон шаҳид шавед. Ё мумкин, ки яҳуду насоро, дидаву дониста ба шумо ҳасад баранду азиятҳо расонанд. Ё аз мушрикон бисёр суханҳои дилозордиҳанда шунавед. Хулоса, дар оянда бо ин гуна санҷишҳо рӯ ба рӯ омаданатон мумкин. Агар шумо дар баробари ин ҳама сабр кунеду дину ақида ва имони худро нигоҳ доред, ин амали шумо амали шоиста буда, аз ҷумлаи корҳоест, ки инсони оқил барои ояндаи хеш, яъне он роҳи душворе, ки дар пеш дорад, худро омода сохтааст.
3:186