قُلْ يَـٰٓأَهْلَ ٱلْكِتَـٰبِ تَعَالَوْا۟ إِلَىٰ كَلِمَةٍۢ سَوَآءٍۭ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا ٱللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِۦ شَيْـًۭٔا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًۭا مِّن دُونِ ٱللَّهِ ۚ فَإِن تَوَلَّوْا۟ فَقُولُوا۟ ٱشْهَدُوا۟ بِأَنَّا مُسْلِمُونَ ٦٤
Қул йа аҳла-л-китоби таъолав ило калиматин саваин байнано ва байнакум алло наъбуда иллаллоҳа ва ло нушрика биҳи шай-ав ва ло яттахиза баъзуно баъзан арбоба-м мин дуниллоҳ. Фа ин таваллав фа қулушҳаду би анно муслимун.
Бигӯ: «Эй аҳли Китоб, биёед ба сӯйи калимае, ки миёни мо ва миёни шумо баробар аст, (ин) ки напарастем магар Аллоҳи ягонаро ва на бо Вай чизеро шарик созем ва ғайри Аллоҳ баъзе аз мо баъзеро парвардигор нагирад, пас, агар рӯй гардонанд, пас, ба онҳо бигӯед: «Гувоҳ бошед, ки мо мусалмонем!».
3:64