هُوَ ٱلَّذِىٓ أَنزَلَ عَلَيْكَ ٱلْكِتَـٰبَ مِنْهُ ءَايَـٰتٌۭ مُّحْكَمَـٰتٌ هُنَّ أُمُّ ٱلْكِتَـٰبِ وَأُخَرُ مُتَشَـٰبِهَـٰتٌۭ ۖ فَأَمَّا ٱلَّذِينَ فِى قُلُوبِهِمْ زَيْغٌۭ فَيَتَّبِعُونَ مَا تَشَـٰبَهَ مِنْهُ ٱبْتِغَآءَ ٱلْفِتْنَةِ وَٱبْتِغَآءَ تَأْوِيلِهِۦ ۗ وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُۥٓ إِلَّا ٱللَّهُ ۗ وَٱلرَّٰسِخُونَ فِى ٱلْعِلْمِ يَقُولُونَ ءَامَنَّا بِهِۦ كُلٌّۭ مِّنْ عِندِ رَبِّنَا ۗ وَمَا يَذَّكَّرُ إِلَّآ أُو۟لُوا۟ ٱلْأَلْبَـٰبِ ٧
Ҳува-л-лазӣ анзала ъалайка-л китоба минҳу ойоту-м муҳкамотун ҳунна умму-л китоби ва ухару муташобиҳот. Фа амма-л-лазина фи қулубиҳим зайғун фа яттабиъуна мо ташобаҳа минҳубтиғоа-л-фитнати вабтиғоа таъвилиҳ. Ва мо яъламу таъвилаҳу иллаллоҳ. Ва-р-росихуна фи-л ъилми яқулуна оманно биҳи куллу-м мин ъинди Раббино. Ва мо яззаккару илла улу-л-албоб.
Ӯ Зотест, ки бар ту Китобро фуруд овард, баъзе аз оятҳои Ӯ маҳкам (равшан)-аст, онҳо асли Китобанд. Ва баъзе аз он оятҳо муташобеҳот (сир)-анд. Пас, касоне, ки дар дилҳояшон каҷист, барои талаби фитна ва барои талаби таъвили (мурод)-и он онро пайравӣ мекунанд ва (ҳол он ки) таъвили онро ба ҷуз Аллоҳ касе намедонад. Ва собитқадамони дар илм мегӯянд: имон овардем ба ин муташобеҳ, ин ҳама аз назди Парвардигори мост ва пандпазир намешаванд, магар соҳибони хирад.
3:7