مَا كَانَ لِبَشَرٍ أَن يُؤْتِيَهُ ٱللَّهُ ٱلْكِتَـٰبَ وَٱلْحُكْمَ وَٱلنُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُولَ لِلنَّاسِ كُونُوا۟ عِبَادًۭا لِّى مِن دُونِ ٱللَّهِ وَلَـٰكِن كُونُوا۟ رَبَّـٰنِيِّـۧنَ بِمَا كُنتُمْ تُعَلِّمُونَ ٱلْكِتَـٰبَ وَبِمَا كُنتُمْ تَدْرُسُونَ ٧٩
Мо кона ли башарин ай юътияҳуллоҳу-л-китоба ва-л-ҳукма ва-н-нубуввата сумма яқула ли-н-носи куну ъибода-л ли мин дуниллоҳи ва локин куну Раббониййина би мо кунтум туъаллимуна-л-китоба ва би мо кунтум тадрусун.
Бар ҳеҷ одамие сазовор нест, ки Аллоҳ ба ӯ Китобу илму пайғамбарӣ бидиҳад, боз ба мардум бигӯяд: «Бандагони ман шавед, на бандагони Аллоҳ». Валекин (бояд бигӯяд): «Ба сабаби омӯхтани Китоб худопарасту муршиди халқ ва хонандаи он бошед».
3:79