۞ كُلُّ ٱلطَّعَامِ كَانَ حِلًّۭا لِّبَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ إِلَّا مَا حَرَّمَ إِسْرَٰٓءِيلُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ مِن قَبْلِ أَن تُنَزَّلَ ٱلتَّوْرَىٰةُ ۗ قُلْ فَأْتُوا۟ بِٱلتَّوْرَىٰةِ فَٱتْلُوهَآ إِن كُنتُمْ صَـٰدِقِينَ ٩٣
Куллу-т-таъоми кона ҳилла-л ли банӣ Исроила илло мо ҳаррама Исроилу ъало нафсиҳи мин қабли ан туназзала-т-Таврот. Қул фаъту би-т-Тавроти фатлуҳа ин кунтум содиқин.
Дар он асно, яҳудиён алайҳи Муҳаммад (с) доимо санги маломат мезаданд ва доимо байни мусалмонон шакку шубҳа ва фитнаҳо меандохтанд. Локин дар Қуръони карим дар хусуси Таврот, ки барҳаққ будани Муҳаммад (с)-ро тасдиқ дорад, барои Расулуллоҳ (с) оятҳои пайи ҳам, алайҳи фикрҳои нодурусти яҳудиён нозил мешуд. Аммо яҳудиён фурсатро ғанимат шуморида, бо забони таъна мегуфтанд, ки Қуръон тасдиқкунандаи Таврот бошад, чаро таомҳоеро, ки Таврот барои фарзандони Яъқуб ҳаром гардонидааст, ҳалол меҳисобад? Оё мумкин аст, ки пайғамбаре биёяду мухолифи пайғамбари қаблӣ бошаду шариати ӯро мансух (аз амал манъ) намояд? Шумо чӣ гуна мусалмонеду худро чӣ гуна пайрави дини Иброҳим (а) мепиндоред, дар ҳоле чизҳоеро мехӯред, ки Аллоҳ бар авлоди Иброҳим (а) ҳаром фармудааст? Хулоса, тӯҳматҳо ва дигар суханҳо… Бинобар ин, Аллоҳтаъоло дар ояти мазкур тамоми тӯҳматҳои яҳудиёнро дар мавриди ҳаром ҳисобидани ашёи пок радд намуда мефармояд, ки ҳама таъомҳоро Аллоҳтаъоло барои Бани Исроил – авлоди Яъқуб (а) ҳалол ҳукм карда буд. Гӯшти уштуру шири он ҳам аз ҳамин қабил аст. Аммо ҳаром гардонидани Яъқуб (а) ин дуро пеш аз нузули Таврот барои он буд, ки Ӯ (а) ба касалие гирифтор буд, чун ин ду назди ӯ (а) аз дӯстдоштатарин таъом ҳисобида мешуд ба худ назр фармуд, ки агар Аллоҳтаъоло маро аз ин маризӣ шифо бахшад, ман ин дуро дигар намехӯрам. Нахӯрдани Яъқуб (а) ин дуро аз ин ҷиҳат буд, на ин ки Аллоҳтаъоло онҳоро ҳаром гардонида буд. Аммо он чӣ дар Таврот барои яҳудиён ҳаром ҳукм шудааст аз сабаби зулму гунаҳкории онҳо буд, ки Худованд онҳоро ҳаром гардонид. Чун онҳо инро аз Қуръон шуниданд, ошуфта шуда, бори дигар инкор намуда гуфтанд, ки на! Инҳо абадӣ барои ҳама ҳароманд, на ба сабаби гунаҳкории мо. Бинобар ин ояти Қуръон ба онҳо ҷавоб медиҳад, ки онҳо пеш аз нузули Таврот барои Бани Исроил ҳалол буданд. Худованд Ҳабиби худро фармуд, ки агар онҳо ҳақ будани ин хабарро қабул надоранд, ба онҳо бигӯ, ки - агар шумо дар ин суханатон ростгӯ бошед, Тавротеро, ки шумо тағйир надода бошед, биёреду оятҳое, ки ашёеро барои шумо ҳаром ҳукм мекунанд, назди ман бихонед, то бидонед, бо кадом сабаб онҳо барои шумо ҳаром ҳукм карда шудаанд ва то бидонед, ки ин нисбатҳое, ки шумо ба пайғамбарони пешин медиҳед, ҳатто дар Тавроти тағйирдодаи шумо нест! Вале онҳо ҳозир ба анҷоми ин кор нашуданд. Агар Тавротро меоварданду мехонданд, маълум мешуд, ки он таъомҳо фақат барои онҳо ҳаром гардонида шудаасту халос, на барои дигарон.
3:93