فِيهِ ءَايَـٰتٌۢ بَيِّنَـٰتٌۭ مَّقَامُ إِبْرَٰهِيمَ ۖ وَمَن دَخَلَهُۥ كَانَ ءَامِنًۭا ۗ وَلِلَّهِ عَلَى ٱلنَّاسِ حِجُّ ٱلْبَيْتِ مَنِ ٱسْتَطَاعَ إِلَيْهِ سَبِيلًۭا ۚ وَمَن كَفَرَ فَإِنَّ ٱللَّهَ غَنِىٌّ عَنِ ٱلْعَـٰلَمِينَ ٩٧
Фиҳи ойотун баййиноту-м мақому Иброҳим. Ва ман дахалаҳу кона омино. Ва лиллоҳи ъала-н-носи ҳиҷҷу-л байти ман-истатоъа илайҳи сабило. Ва ман кафара фа инналлоҳа Ғанийюн ъани-л-Ъоламин.
Дар он нишонаҳои равшан аст, (аз он ҷумла) мақоми Иброҳим ва ҳар касе он ҷо дарояд, эмин бошад. Ва ҳаҷ кардани хона барои Худо бар мардум, барои касе ки ба сӯйи он роҳ ёфта тавонад, воҷиб аст. Ва ҳар кас кофир шавад, пас, ҳаройина, Аллоҳ аз оламиён бениёз аст.
3:97