وَلَوْ تَرَىٰٓ إِذِ ٱلْمُجْرِمُونَ نَاكِسُوا۟ رُءُوسِهِمْ عِندَ رَبِّهِمْ رَبَّنَآ أَبْصَرْنَا وَسَمِعْنَا فَٱرْجِعْنَا نَعْمَلْ صَـٰلِحًا إِنَّا مُوقِنُونَ ١٢
Ва лав таро изи-л-муҷримуна нокису руусиҳим ъинда Раббиҳим Раббана абсарно ва самиъно фарҷиъно наъмал солиҳан инно муҚинун
Ва агар дарнигарӣ, ваҚто ки гуноҳгорон бо сари зерафганда назди Парвардигори хеш бошанд (тааҷҷуб кунӣ), (гӯянд): «Эй Парвардигори мо, дидем ва шунидем, пас, бозгардон моро, то кори шоиста бикунем, ҳаройина, мо яҚинкунандаем».
32:12