وَلَوْ تَرَىٰٓ إِذِ ٱلْمُجْرِمُونَ نَاكِسُوا۟ رُءُوسِهِمْ عِندَ رَبِّهِمْ رَبَّنَآ أَبْصَرْنَا وَسَمِعْنَا فَٱرْجِعْنَا نَعْمَلْ صَـٰلِحًا إِنَّا مُوقِنُونَ ١٢
Ва лав тара изи-л-муҷримуна накису руусиҳим ъинда Раббиҳим Раббана абсарна ва самиъна фарҷиъна наъмал солиҳан инна муқинун.
Ва агар дарнигарӣ, вақто ки гуноҳгорон бо сари зерафганда назди Парвардигори хеш бошанд (тааҷҷуб кунӣ), (гӯянд): «Эй Парвардигори мо, дидем ва шунидем, пас, бозгардон моро, то кори шоиста бикунем, ҳаройина, мо яқинкунандаем».
32:12