وَأَمَّا ٱلَّذِينَ فَسَقُوا۟ فَمَأْوَىٰهُمُ ٱلنَّارُ ۖ كُلَّمَآ أَرَادُوٓا۟ أَن يَخْرُجُوا۟ مِنْهَآ أُعِيدُوا۟ فِيهَا وَقِيلَ لَهُمْ ذُوقُوا۟ عَذَابَ ٱلنَّارِ ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ٢٠
Ва амма-л-лазӣна фасақу фа маъваҳуму-н-Нар. Куллама ароду ай яхруҷу минҳа уъӣду фӣҳа ва Қӣла лаҳум зуқу ъазаба-н нари-л-лазӣ кунтум биҳӣ туказзибун.
Ва аммо ононе ки фосиқ буданд, пас, ҷои онҳо Дӯзах аст, ҳар гоҳе хоҳанд, ки аз он ҷо берун оянд, дар он бозгардонида шаванд ва ба онҳо гуфта шавад: «Азоби оташро, ки онро дурӯғ мепиндоштед, бичашед».
32:20