وَإِذْ تَقُولُ لِلَّذِىٓ أَنْعَمَ ٱللَّهُ عَلَيْهِ وَأَنْعَمْتَ عَلَيْهِ أَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَٱتَّقِ ٱللَّهَ وَتُخْفِى فِى نَفْسِكَ مَا ٱللَّهُ مُبْدِيهِ وَتَخْشَى ٱلنَّاسَ وَٱللَّهُ أَحَقُّ أَن تَخْشَىٰهُ ۖ فَلَمَّا قَضَىٰ زَيْدٌۭ مِّنْهَا وَطَرًۭا زَوَّجْنَـٰكَهَا لِكَىْ لَا يَكُونَ عَلَى ٱلْمُؤْمِنِينَ حَرَجٌۭ فِىٓ أَزْوَٰجِ أَدْعِيَآئِهِمْ إِذَا قَضَوْا۟ مِنْهُنَّ وَطَرًۭا ۚ وَكَانَ أَمْرُ ٱللَّهِ مَفْعُولًۭا ٣٧
Ва из таҚулу лил лази анъамаллоҳу ъалайҳи ва анъамта ъалайҳи амсик ъалайка завҷака ва-т-таҚиллоҳа ва тухфӣ фӣ нафсика маллоҳу мубдӣҳи ва тахша-н-носа валлоҳу аҳаҚҚу ан тахшоҳ. Фа ламмо ҚаЗо Зайду-м минҳо ватаран завваҷнокаҳо ли кай ло якуна ъала-л муъминӣна ҳараҷун фи азвоҷи адъийаиҳим изо ҚаЗав минҳунна ватаро. Ва кона амруллоҳи мафъуло
Ва ба (ёд ор) чун бо шахсе, ки Худо бар вай инъом кардааст ва ту низ бар вай инъом кардаӣ, ки мегуфтӣ: «Бо худ зани худро нигоҳ дор ва аз Худо битарс!» - ва дар замири хеш он чиро пинҳон мекардӣ, ки Худо падидорандаи он аст ва аз мардум метарсидӣ ва ҳол он ки Худо сазовортар аст ба он ки аз Вай битарсӣ. Пас, ваҚте ки Зайд (писархонди Пайғамбар) аз зани худ - Зайнаб ҳоҷати худро ба анҷом расонид (яъне ӯро талоҚ дод), Зайнабро ба занӣ ба ту додем, то бар муъминон дар никоҳ кардани занони писархондагони хеш, чун ҳоҷаташонро ба охир расониданд, ҳеҷ тангие набошад ва амри Худованд, албатта шуданист.
33:37