وَلَا تَنفَعُ ٱلشَّفَـٰعَةُ عِندَهُۥٓ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُۥ ۚ حَتَّىٰٓ إِذَا فُزِّعَ عَن قُلُوبِهِمْ قَالُوا۟ مَاذَا قَالَ رَبُّكُمْ ۖ قَالُوا۟ ٱلْحَقَّ ۖ وَهُوَ ٱلْعَلِىُّ ٱلْكَبِيرُ ٢٣
Ва ла танфаъу-ш-шафаъату ъиндаҳу илла ли ман азина лаҳ. ҳатта иза фуззиъа ъан Қулубиҳим Қолу ма за Қола Раббукум. Қолу-л-ҳаққ. Ва Ҳува-л Ъалийю-л-Кабӣр.
Ва назди Худованд шафоъат суд намебахшад, магар барои касе ки барои ӯ дастуре дода бошад, то он гоҳ ки аз дилҳои онҳо изтироб дур карда шавад, гӯянд: «Парвардигори шумо чӣ чиз фармудааст?». Гӯянд: «Сухани рост фармудааст ва Ӯ баландмартабаву бузург аст».
34:23