وَلَا تَنفَعُ ٱلشَّفَـٰعَةُ عِندَهُۥٓ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُۥ ۚ حَتَّىٰٓ إِذَا فُزِّعَ عَن قُلُوبِهِمْ قَالُوا۟ مَاذَا قَالَ رَبُّكُمْ ۖ قَالُوا۟ ٱلْحَقَّ ۖ وَهُوَ ٱلْعَلِىُّ ٱلْكَبِيرُ ٢٣
Ва ло танфаъу-ш-шафоъату ъиндаҳу илло ли ман азина лаҳ. ҳатта изо фуззиъа ъан Қулубиҳим Қолу мо зо Қола Раббукум. Қолу-л-ҳаҚҚ. Ва Ҳува-л Ъалийю-л-Кабӣр
Ва назди Худованд шафоъат суд намебахшад, магар барои касе ки барои ӯ дастуре дода бошад, то он гоҳ ки аз дилҳои онҳо изтироб дур карда шавад, гӯянд: «Парвардигори шумо чӣ чиз фармудааст?». Гӯянд: «Сухани рост фармудааст ва Ӯ баландмартабаву бузург аст».
34:23