وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لَا تَأْتِينَا ٱلسَّاعَةُ ۖ قُلْ بَلَىٰ وَرَبِّى لَتَأْتِيَنَّكُمْ عَـٰلِمِ ٱلْغَيْبِ ۖ لَا يَعْزُبُ عَنْهُ مِثْقَالُ ذَرَّةٍۢ فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَلَا فِى ٱلْأَرْضِ وَلَآ أَصْغَرُ مِن ذَٰلِكَ وَلَآ أَكْبَرُ إِلَّا فِى كِتَـٰبٍۢ مُّبِينٍۢ ٣
Ва Қола-л-лазӣна кафару ла таътӣна-с-саъаҳ. Қул бала ва Раббӣ ла таътияннакум Ъалими-л-ғайб. Ла яъзубу ъанҳу мисқолу зарратин фи-с-самавати ва ла фи-л-арЗи ва ла асғару мин залика ва ла акбару илла фӣ китаби-м мубӣн.
Ва кофирон гуфтанд: «Пеши мо Қиёмат нахоҳад омад». Бигӯ: «Оре! Қасам бар Парвардигори ман, ки донандаи ғайб аст, албатта, ба шумо (Қиёмат) хоҳад омад, аз Вай ҳамвазни заррае на дар осмонҳо ва на дар Замин ва на хурдтар ва на аз он бузургтар ғоиб намешавад, магар дар Китоби ошкор сабт аст»,
34:3