وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لَا تَأْتِينَا ٱلسَّاعَةُ ۖ قُلْ بَلَىٰ وَرَبِّى لَتَأْتِيَنَّكُمْ عَـٰلِمِ ٱلْغَيْبِ ۖ لَا يَعْزُبُ عَنْهُ مِثْقَالُ ذَرَّةٍۢ فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَلَا فِى ٱلْأَرْضِ وَلَآ أَصْغَرُ مِن ذَٰلِكَ وَلَآ أَكْبَرُ إِلَّا فِى كِتَـٰبٍۢ مُّبِينٍۢ ٣
Ва Қола-л-лазӣна кафару ло таътӣна-с-соъаҳ. Қул бало ва Раббӣ ла таътияннакум Ъолими-л-ғайб. Ло яъзубу ъанҳу мисҚолу зарратин фи-с-самовоти ва ло фи-л-арЗи ва ла асғару мин золика ва ла акбару илло фӣ китоби-м мубӣн
Ва кофирон гуфтанд: «Пеши мо Қиёмат нахоҳад омад». Бигӯ: «Оре! Қасам бар Парвардигори ман, ки донандаи ғайб аст, албатта, ба шумо (Қиёмат) хоҳад омад, аз Вай ҳамвазни заррае на дар осмонҳо ва на дар Замин ва на хурдтар ва на аз он бузургтар ғоиб намешавад, магар дар Китоби ошкор сабт аст»,
34:3