وَإِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ ءَايَـٰتُنَا بَيِّنَـٰتٍۢ قَالُوا۟ مَا هَـٰذَآ إِلَّا رَجُلٌۭ يُرِيدُ أَن يَصُدَّكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ ءَابَآؤُكُمْ وَقَالُوا۟ مَا هَـٰذَآ إِلَّآ إِفْكٌۭ مُّفْتَرًۭى ۚ وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لِلْحَقِّ لَمَّا جَآءَهُمْ إِنْ هَـٰذَآ إِلَّا سِحْرٌۭ مُّبِينٌۭ ٤٣
Ва иза тутла ъалайҳим айатуна баййинатин Қолу ма ҳаза илла раҷулу-й юрӣду ай ясуддакум ъамма кана яъбуду абаукум ва Қолу ма ҳаза илла ифку-м муфтаро. Ва Қола-л-лазӣна кафару лил ҳаққи ламма ҷааҳум ин ҳаза илла сиҳру-м мубӣн.
Ва чун бар онҳо оятҳои равшаномадаи Моро хонда мешуд, бо якдигар мегуфтанд: «Ин (Пайғамбар), чизие нест, магар мардест, ки мехоҳад шуморо аз он чӣ падарони шумо мепарастиданд, боздорад». Ва гӯянд: «Нест ин Қуръон, магар дурӯғе бофташуда». Ва чун ба кофирон сухани ҳақ ояд, гӯянд: «Нест ин магар сеҳри ошкоро».
34:43